John Boogaard

John Boogaard
Een mooi gebouw, op een mooie plek, met mooie ramen. Ramen waarin wordt verbeeld, aan de pleinkant, hoe de wereld, zeg ik maar even simpel: in al haar veelkleurigheid om het kruis heen ‘omhoog wordt gevoerd - op naar God’. De kerk is er immers niet voor zichzelf alleen. De kerk is er vooral ook voor de wereld.

De voormalige scriba van de P.K.N., Bas Plaisier, beschreef de kerk ooit eens als “een dak boven het Evangelie” waarbij gemeenteleden, aldus diezelfde Plaisier, worden gezien en geroepen als “ambassadeurs van het Woord”.

Voor mij is de wekelijkse kerkdienst daarom van wezenlijk belang. Als de plek- en het moment waarop mensen samenkomen om te bidden, te zingen, te vieren (en als het zo uitkomt: te rouwen) en zeker ook: om elkaar te ontmoeten, maar nog het meeste om samen te luisteren naar de Bijbel waardoorheen God tot mensen spreekt – als ze luisteren. Máár: mét die kerkdienst is het daarom allemaal nog maar net begonnen. We ontvangen de zegen om tot zegen te zijn.

Daarom ook geloof ik dat we, als gemeente van Christus, alleen dán wezenlijk gemeente kunnen zijn als we ook missionair zijn. D.w.z. als we niet in ons kerkgebouw blijven zitten maar als we vanuit ‘t gebouw de wereld in gaan, om aan Gods liefde handen, voeten, een oor en een mond te geven - daar waar dat nodig is.

’t Is waar: al doende ontdek je dan al heel snel: dat je elkaar als gemeente daarom hard nodig hebt! ‘Jouw’ liefde schiet immers vaak tekort en kan ‘dun’ worden als het je even niet goed gaat. Maar waar de één tekort komt kan een ander aanvullen. Daarom zijn, in mijn beleving ook de doordeweekse ontmoetingen, in kleine kring, van wezenlijk belang. Sowieso om je niet te verliezen in de massaliteit van de grote groep kerkgangers op zondag, máár juist ook om werkelijk met elkaar te mee te kúnnen leven in lief en leed. De verschillende gemeentegroeigroepen zijn hiervan een mooi voorbeeld.

In mijn vrije tijd ben ik vaak te vinden in de prachtige bossen in de omgeving. Geregeld als vrijwilliger bij Natuurmonumenten, maar ook, in de stilte van de avond, wandelend of op de fiets.
 
terug